Roadtrip (2)

Vroeger luisterde ik op mijn zolderkamertje steevast naar radio 3. Waar populaire DJ’s Erik de Zwart en Jeroen van Inkel de sterren van toen aankondigden. En ik kende ze allemaal. Neuriede of brulde ze mee. En ik begreep maar niet, dat mijn moeder al deze fantastische hits niet kende.

Daar denk ik nog wel eens aan terug als ik samen met de dochters in de auto zit naar een training of wedstrijd. Want mèèèn wat daar allemaal voorbij komt? Zeker voor een belangrijke wedstrijd. Als de muziek hen helpt om nog even in de goede stemming te komen. Hen even oppept voordat ze gaan knallen.

Van artiesten als Alan Walker, Twenty Øne Piløts, Panic! At The Disco of Waterparks kijk ik inmiddels al niet meer op. Maar IDKHOWBUTTHEYFOUNDME? Get scared? Palaye Royale? Of Monsters and Men? Echt geen idee.

Tot dat ik de liedjes hoor. Dan herken ik ze wel. Althans, soms dan. Meestal ook niet. En dus wordt tijdens die autoritjes mijn muziekkennis aardig bijgewerkt. Al voel ik me op die momenten soms ook wel een beetje oud . Want laten we zeggen dat onze smaken nogal uiteenlopen. En wat hen een boost geeft, doet mij vaak mijn wenkbrauwen fronsen. Of verlangen naar oordopjes.

Al moet ik toegeven dat ik nummers als House of Gold en The Run And Go van Twenty Øne Piløts best wel kan waarderen. En dat ik ook heel vrolijk word van Electric Love (Børns) of Someone to You (Banners).

Maar goed, meestal zijn de echte headbangers niet aan mij besteed. Al hebben we met z’n allen één ‘guilty pleasure’. Een nummer waar we stiekem allemaal blij van worden. Ook manlief en jongste dochter.

Dus als je ons ooit in onze auto volledig uit ons dak ziet gaan. En de klanken van Thunderstruck van AC/DC herkent. Maak je dan vooral geen zorgen. ‘It’s alright, we’re doin’ fine’.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

2 comments
UA-74423621-1